Archive for Styczeń, 2009

12
Sty

Golden Retriever i dysplazja stawów biodrowych

   Posted by: admin    in Hauchiwum

Golden Retriever i dysplazja stawów biodrowych

Od tak dawna czekałam na badanie na dysplazję. Mieli mi zrobić zdjęcie, czy coś. I zostałam oszukana! Znowu… Jak doszło co do czego to zasnęłam i ogon z tego wiem. Ot co!

Wsiedliśmy do czerwonego potwora i brum do tej ładnej Pani weterynarz. I znowu kicha- ładnej Pani nie było. Za to ponoć był sympatyczny Pan, ale nie wiem, czy mój tata był tak samo zadowolony jak z pierwszej opcji. Siedzieliśmy sobie w poczekalni. To znaczy, że rodzice siedzieli a ja wąchałam wszystko, wszystkich i jeszcze trochę. Weszliśmy do gabinetu, zostałam zważona, dostałam zastrzyk i wyszliśmy z gabinetu. Jeszcze nigdy nie miałam tak krótkiego badania- nie wiem, o co było tyle zachodu (czy wschodu- zawsze mi się myli). Zaczęłam się bawić z pieskami i wtedy z zaskoczenia dostałam zastrzyk… sami wiecie gdzie. Wkurzyłam się trochę, że to tak z zaskoczenia i to akurat w tą część mego ciała (sami wiecie którą), ale zła pani ze strzykawką szybko uciekła i nie zdążyłam nawet na nią z politowaniem powzdychać.

Golden Retriver

Nagle zrobiło mi się błogo, fajnie, super, ekstra i tak dalej. Piesków zrobiło się kilka razy więcej. Nie wiem, co to było, ale chcę to częściej! Do czasu… Późniejsze działanie nie było już świetne- chodziłam jak moi rodzice „na drugi dzień„. Było mi słabo i niedobrze. Czułam, jakby moje łapki stały się Ratlerkowe (małe, delikatne, nie mogące mnie utrzymać), za to głowa osiągnęła rozmiary łba szanującego się Bernardyna, z takimi samymi workami pod oczami i opadającymi policzkami. Koniecznie potrzebny był mi makijaż. Lekarz też chyba był mi potrzebny, bo coś niedobrego się ze mną działo.

Jak zawsze, gdy dzieje się coś niedobrego, dziwnego, niewygodnego, strasznego, zaskakującego, niemiłego i nieprzewidzianego- zrobiłam to, co każda kobieta zrobić w takiej sytuacji powinna. Schowałam się za nogi największego faceta w zasięgu mojej smyczy. Wtedy zasnęłam. Ostatnia rzecz, którą pamiętam to to, że ktoś śmiał wyciągnąć mój piękny języczek na świat poza pyszczkowy i nie miałam siły go schować. Źle się czułam zasypiając ze świadomością (to nadużycie, bo tej świadomości dużo już nie miałam), że mój biedny przyjaciel jest taki nagi i samotny. Nie miałam jednak sił mu pomóc. Zrobiło mi się faaaaajnnieeee….

Gdy się wreszcie obudziłam zmieniła się pozycja w której leżałam, otoczenie było inne, inni ludzie stali koło mnie, zmienił się czas na zegarku… tylko mój język był w takiej pozycji w jakiej go zostawili. Podjęłam więc heroiczną próbę wciągnięcia go z powrotem do mojej mordki. Skakał hultaj jeden. Nie mogłam go opanować, tak brakowało mi sił. W połowie drogi musiałam zrobić sobie odpoczynek. Ostatecznie się udało- odzyskałam nad nim kontrolę (choć próbował jeszcze kilkakrotnie fikać). Czas było zabrać się za ogon, łapki i wszystko inne, co posiadam. Jak już doprowadziłam się do ładu i poskładałam się do tego… grubszego, to czekałam na to badanie na dysplazję. Przecież po to tutaj przyszliśmy!

A to wtedy dowiedziałam się, że koty jedne zrobiły całą zabawę beze mnie! Teraz nawet nie wiem, jak wyszłam na tym całym zdjęciu, bo przecież spałam i nie mogłam odpowiednio zapozować. Jak zawsze- to co fajne, to mnie omija.

Ostatecznie wcale nie było tak wesoło, jak mogłoby się wydawać. Okazało się, że posiadam tą całą dysplazję. Nie przejmuję się tym jednak, ponieważ:

  • zawsze fajnie jest mieć jedną rzecz więcej;
  • słyszałam, że ostatnio dużo Golden Retrieverów to ma, więc ja nie mogę być gorsza;
  • tata nadał mi tytuł „Pieska- przytulanki„, zamiast „Bydlaka-pożytkującego-energię-w-różny-dziwny-sposób„. Można więc rzec, że dostałam awans;

Golden Retriver awans
Są też te gorsze strony- nie będę mogła się męczyć (ale moja mama nie lubi się męczyć, więc ja też już nie będę tego lubić), bawić z pieskami, biegać za piłką, ani nie zobaczę gór które tak chciał mi pokazać tata. Ale nie ma problemu- moi rodzice są mądrzy, więc na pewno wymyślą mi mnóstwo innych, świetnych zabaw.

A jak nie to zawsze możemy się jeszcze raz pobawić w badanie mojej dysplazji.

Wszelkie informacje na temat dysplazji znajdziecie w temacie: dysplazja stawów biodrowych



8
Sty

Golden Retriever prezent i rozmyślania

   Posted by: admin    in Hauchiwum

Golden Retriever prezent i rozmyślania

Nowy prezent

Golden Retriver z identyfikatorem

Witajcie kochani!

Na sam początek chciałabym się Wam pochwalić nowym, pięknym prezentem, który dziś dostałam od rodziców. Wprawdzie nie jest smaczny, ani nie można go rozmnażać czy po prostu przeciągać z mamą czy tatą, ale i tak jest cudowny. To takie małe coś, zwisające u mojej małej, goldenkowej szyjki. Z przodu jest takie piękne serduszko (wiem już, że serce to symbol miłości, czyli że rodzice kochają), a na nim moje imię (czyli, że kochają właśnie MNIE). Natomiast tam, gdzie to coś powinno mieć kuperek, a go nie ma, są jakieś numerki. Ja też mam swój numerek na brzuszku, co oznacza, że jestem rowo…dowo…rod…no, że mam znanych przodków. Szybko więc skojarzyłam, że ta nowa zabawka też musi znać swoich przodków. Super- jesteśmy już dwie! A może jest nas dwoje?…

Identyfikator dla psa

No i tu dochodzimy do tego, co ostatnio często mnie zastanawiało. I Wy, bezsierściowcy, też często pytacie: „co jest lepsze- pies czy suczka?” Hmmm…

Czym różni się piesek od suczki?

Myślę i myślę i jakoś dalej nic nie wiem. Bawiłam się i z pieskami i z suczkami i jakoś nie zauważyłam zbytniej różnicy. No może oprócz tej, że pieski mają dodatkową, zupełnie moim zdaniem niepotrzebną (bo nie jest wykształcona tak, jak być powinna i pieski jej nie używają) nóżkę. A może ja też ją miałam, tylko bardzo malutką i to ostatnie krwawienie to był właśnie wynik oderwania jej? Ale chyba nie, bo mama powiedziała, że to krwawienie to oznaka tego, że dorastam i będę już tak miała częściej. I powiedziała jeszcze, że jak tak całkiem dorosnę i będę zdrowa i parę fachowców oceni mnie na idealnego Golden Retriever’a (co chyba nie będzie trudne, bo jestem przecież taka kochana), to może się dowiem po co pieskom to dodatkowe odnóże. Phi!- tyle zachodu o jedną głupią odpowiedź. To tak, jakbym spytała rodziców po co mam uszka, a oni by mi powiedzieli, że mam podrosnąć, pomachać nimi, zrobić dwa fikołki i uśmiechnąć się do taty, to wtedy mi powie, zamiast rzec od razu: „żebyś ładnie wyglądała”… Zupełnie bez sensu. Ale nikt nie mówił, że moje życie będzie łatwe.

Natomiast, co do pytania „pies czy suczka?” nadal nie wiem co Wam napisać. Może spytam kiedyś rodziców, oczywiście żądając szczerej i poważnej odpowiedzi i wtedy Wam wszystko przeszczekam. Nie wiem jednak czy do tego również nie będę musiała jeszcze trochę podrosnąć i być zdrowa i tak dalej, więc chyba musicie uzbroić się w cierpliwość. Bo jak wiecie jestem jeszcze całkiem malutka i trochę mi zejdzie na tym podrastaniu. A na razie kończę, bo mama domaga się swojej codziennej dawki pieszczot. A może to ja się domagam? Nie ważne- biegnę do niej. A tak po drodze- wskoczę tatusiowi na kolana i dam mu buzi, bo biedak znów siedzi dziś cały dzień przy komputerku.

{loadposition advert2}

Golden Retriver z uśmiechem



Strona 4 z 512345