Gdy Golden Retriever się nudzi

Wydaje mi się, że popełniłam mały błąd, lub też całkiem wielbłąd, opisując Wam moją ostatnią wycieczkę. Bo cóż ja teraz mogę napisać równie pasjonującego? Teraz każda moja opowieść będzie nudna, tym bardziej, że nic ciekawego nie chce się zadziać.

Niebo ciągle siusia, mamę boli głowa i mało się ze mną bawi, a tatuś zajął się umieszczaniem tapet dla Was (tapety psy Golden Retriever), bo ja nie mogłam sobie z tym poradzić. Mimo wszystko staram się jak mogę, żeby się zbytnio nie nudzili. Wpycham im zabawki do pyszczków, a gdy są za wysoko (te pyszczki) to zadowalam się łapkami. Gdy ich łapki są leniwe i nie chcą się ze mną szarpać, wówczas zabieram się za podgryzanie i to zawsze skutkuje. I to nie tylko nagłą chęcią zabawy, ale również ich popiskiwaniem i powarkiwaniem, co chyba oznacza, że proceder ten szczególnie im się podoba (mi też, hehe). No bo chyba nie boli, prawda?

Poza tym odkryłam dwie nowe zabawy. Pierwsza jest modyfikacją tej, w którą już się bawiłam i opisywałam Wam (Golden Retriever wchodzi na łóżko), ale teraz opiszę tą właśnie zmodyfikowaną. Można się w nią bawić w domku, gdy posłanie rodziców jest w trybie nocnym (czyli po tym, jak wskoczą na nie poduszki i kor…kołr…kodr…no to coś co zastępuje grupową sierść rodzicom po ściągnięciu ich własnych). Polega ona na tym, że zanim rodzice się położą, trzeba wskoczyć na poduszki i mocno się zaprzeć. No i wtedy zaczyna się przepychanie mnie na dół. A jak już spadnę, to muszę szybciutko wskoczyć z powrotem, żeby posiłować się znowu. W tajemnicy Wam wyznam, że zawsze daję im fory w tej zabawie i pozwałem sie przepchnąć. Przecież to zupełnie nie byłoby śmieszne, gdybym tam po prostu leżała i nie dała się poruszyć. Za szybko by się wtedy znudzili, a to nie o to chodzi, prawda? A poza tym nie mogę dać im poznać, że już od dawna to ja rządzę, bo byłoby im przykro. Ludzie mają jakiegoś dziwnego hopla na punkcie władzy i robią się niemili, gdy ja tracą. Tak mówili w tym pudełku, gdzie się zmieniają obrazki. Postanowiłam więc władać po cichu!

No a w drugą zabawę bawi się na dworze, w trakcie, lub zaraz po tym, jak niebo siusiało. Trzeba znaleźć kałużę, przy czym im bardziej brązowa i gęsta, tym lepiej. Należy wejść wszystkimi łapkami w sam jej środek, podreptać chwilę (żeby kałuża miała jednolitą konsystencję), a następnie położyć się w tym środku. No i najlepsze na koniec- po położeniu się nie wolno się nie ruszać (bo to nie jest ciekawe)! trzeba się czołgać, turglać, tarzać, zanurzać nosek i dużo prychać. Cudowne uczucie!

Wyobraźcie sobie, że gdy zrobiłam to po raz pierwszy, moja Pani zaczęła się ze mnie śmiać! I to wiecie z czego? A no z tego, że byłam calutka w błocie. Czy to jest takie śmieszne? Moim zdaniem nie. Postanowiłam jej pokazać, że bycie brudnym jest czymś normalnym, zupełnie nie śmiesznym. No i troszkę też się wstydziłam, że jestem aż tak brudna… Wyszłam więc z kałuży i przytuliłam się do niej „na niedźwiedzia”, zostawiając połowę mego błotka na jej wymiennej sierści. No i przestała się śmiać!

Dzięki temu „niedźwiedziowi” mogę już nurzać się w kałużach bez śmiania się ze mnie. No może oprócz przypadku, gdy zrobiłam to przy tacie. Biedak nie był przygotowany na ten widok i parsknął tak samo jak mama. Podarowałam sobie jednak brudzenie go, bo jest tak duży, że na mnie nie zostałoby juz nic błotka!

A tak na marginesie, to mama śmiała się jeszcze bardziej, gdy po wejściu do domu zobaczyła nas babcia i od razu zagoniła obie do wanny. Babcia też się śmiała. A ja byłam bardzo szczęśliwa. Bo tak naprawdę to nie ważne z czego ludzie się śmieją- ważne, że to robią!